روز بر می آید
نور چشمانش را می زند. می فهمد که باز هم صبح دمیده. آخر ساعت زنگ دار ندارد که، با همین چیزها باید از خواب بیدار شود. کش و قوسی به بدنش می دهد و نیت می کند که آهسته آهسته روز را آغاز کند. یادش رفته که دیشب را چگونه گذرانده، اما خوب می داند که امروز روز دیگری است. به خودش نگاه می کند که چه باید بکند چه نباید بکند. که یک سری بیرون بزند. که از آب و هوای این صبح دل انگیز لذت ببرد. که پی یک لقمه نان برود. که نیمروز کمی این ور تر از رودخانه دراز بکشد در آفتاب و به تنش جانی تازه بدهد و البته بعدش هم زود برود و تنی به آب بزند. عجب روز دل انگیزی. همچنان فکر می کرد و از این همه برنامه ی دلچسب و خوش زمان حظ می برد و می خواست هرچه سریع تر بزند بیرون و از همه اش لذت ببرد، که صدای آوازی توجه اش را جلب کرد.
خروس بی محل!
انگار واقعا خروس بود. همین نزدیکی ها بود. انگار دم در خانه اش آمده بود و مخصوص او آواز می خواند. کمی صبر کرد اما افاقه نکرد. آهسته از سوراخ در نگاه کرد. بله... یک خروس گردن کلفت و بزرگ این اطراف می تابید و فقط زمان خواندن سرش بالا بود. پس آمدن بیرون ریسک بزرگی است. چون سرش مدام پایین است و حتما او را خواهد دید.
خلاصه بگویم که هر چه نشست این خروس نرفت. تمام برنامه هایش به هم ریخت. کلی بد و بی راه توی دلش به خروس داد.
اما کم کم مشکل داشت چیز دیگری می شد. نه تنها نتوانست بیرون برود، که مدام می لرزید با یک چنگ خروس خانه اش ویران شود و زندگی اش بر باد.
" خدایا امروز زنده ام بگذار، حتما که فردا روز دیگری است. حتما که بهره خواهم برد از نعمت هایت."
+ نوشته شده در دوشنبه هفتم دی 1388ساعت 11:44 توسط مداد آبی
|